گیر کردهام بین
کودکی که دارد از در و دیوار رویاهایش بالا میرود
و پیرمردی که از سر بیکسی
با عصایش تانگو میرقصد ...
کاش با آن پیرمرد کنار میآمدم تا به کودک بگوید :
...
دیوار زندان
بالا رفتن ندارد
هومن شریفی.
----------------------------------------------------------------
به یاد روز های دور ... و درد های بی / صدا
*********************************
پیکت را بالا بگیر و
مرا از پا / بینداز
بینداز / به گریه
...
به باور اتفاق های سردی که از دهن / افتاده است
فریاد هایی که از ترس ِ سیلی
تن به ابتذال ِ نجوا شدن داده اند
من یکی
به انضمام ِ درد هایم آنقدر حرف / خورده ام
که سیر شده باشم
.
.
.
این روز ها که فردوسی را حوالیِ انقلاب ، گِل گرفته اند
طبیعیست سهراب را جلوی چشمانش
دیگری بکشد و او دم بر نیاوَرَد
این روز ها که هر موبایلی یک دوربین دارد
و هر انسانی یک دهن
سکوت یعنی
آلزایمر گرفته باشی ، آنقدر که تجاوز را با لامبادا اشتباه بگیری ...
سکوت یعنی
پارکینسون ... آنقدر که
از کهریزک ، سالمندانش را به یاد بیاوری .. نه بیشتر نه کمتر
سکوت یعنی
ترانه داد بزند : آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
و تو آن را ننویسی
از بس که درد ، صدا دار است و حروف صدا دار
خوانده میشود اما
نوشته نمیشود
....
....
من به انضمام درد هایم ... گریه میکنم / انفرادی
و امثال تو، سلول به سلولِ تنشان را به یک سکس گروهی میببخشند
گناه من است نه تو
که گریه ، گروهی نمیشود
گناه من است ... نه تو ..........
پیکت را بالا بگیر و
مرا از پا / بینداز
بینداز / به گریه
و به سلامتی ِ فاحشه های شهر بخور
که هیچ کس جز خودشان را نخواهند فروخت ....
بی خیالی اگر جرم بود ، یکی یقه ی خدا را میگرفت
هه ... بی خیال
آقای عکاس ... حالا که داریم دور ِ هم از پس ِ این زندگی بر میاییم
یک عکس دسته جمعی بگیر ...